گروه فرهنگی سراج24: دولت یازدهم روزهای پایانیاش را میگذراند. چهار سال قبل بود که حسن روحانی توانست در دهمین انتخابات ریاست جمهوری ایران پیروز شود و به عنوان رئیس جمهور کشور کارش را شروع کند.
حسن روحانی از همان ابتدا تمام هم و غم دولت را بر حل مسئله مذاکره با 1+5 و مسئله سیاست خارجی متمرکز کرد. او از همان ابتدا وعده حل صد روزه مشکلات مردم را داده بود اما او پس از پیروزی و در پایان فرصت صد روزهاش تنها به ارائه «گزارش» بسنده کرد. گزارشی که حاکی از موفقیت صد روزه و حل مشکلات نبود.
امروز اوضاع متفاوت از گذشته است. چیزی بهتر نشده و بهبودی در وضع زندگی مردم پیش نیامده است. هنوز از روحانی و دولت یازدهم چیزی جز «گزارش» در ذهن مردم باقی نمانده است.
دولت یازدهم تمام تخم مرغهایش را در سبد سیاست خارجی قرار داد. تمام کارهای این دولت را می توان در وزارت خارجه خلاصه کرد. وزارتی که چهار سال تبدیل به جدیترین و اصلیترین دغدغه حسن روحانی به عنوان رئیس جمهور ایران شد.
مذاکرات ایران و 1+5 تحت عنوان برجام به سرانجام رسید اما سرانجامی که حداقل برای ایران و مردم خشو نبود. نقض عهد آمریکا و کشورهای طرف مذاکره چیزی است که حالا به راحتی توسط دولت مردان اعلام میشود. آنها بی پرده میگویند که با نقض عهد طرف مقابل روبرو شدهاند و چارهای هم نداشتهاند.
روایت رویارویی و مذاکرات نافرجام ایران و حتی کشورهای دیگر در برابر آمریکا چیزی است که بارها در تاریخ ایران و جهان سابقه داشته است. مذاکراتی که با خوش خیالی و دلبستگی یک مسئول دولتی به غرب آغاز، و به پایانی بد برای یک ملت تبدیل میشود.
اقدامات دولت یازدهم در خوش خیالی به ارتباط با غرب، مستندسازان ایرانی را بر آن داشت تا دوباره تاریخ ایران و جهان را برای مردم بازخوانی کنند.
اولین مستند را ایمان گودرزی با نام«قرارداد 19ژوئن» ساخت. وقتی این مستند رونمایی شد، بسیاری از رسانهها یک تیتر واحد را منتشر کردند: «قرارداد 19 ژوئن کپی پیست برجام است».
در این مستند یک تطابق عجیب تاریخی در روند مذاکرات ایران-آمریکا نمایش داده میشود. مذاکرات سال 1360 و مذاکرات برجام. کارگردان میگوید که وقتی صحبتهای رهبر انقلاب امام خامنهای را درباره بدعهدی آمریکا شنیده به این نتیجه رسیده است که «بدعهدی» نتیجه یک معامله و مذاکره ناموفق است، معاملهای که آمریکا به وعدههایش عمل نکرده است.
«قرارداد 19ژوئن» چیزی است که در تاریخ سیاسی ایران با نام بیانیه الجزایر شناخته میشود. اتفاقات عجیبی در جریان این مذاکرات رخ داده است که آن را بسیار بسیار شبیه به مذاکرات برجام کرده است. سیاستها، حمایتها، تبریکها به رهبری و ... همگی شبیه برجام است. حتی وقتی معلوم میشود که مذاکرات شکست خورده است، همه حرفها با کلیدواژه «نظارت امام»، «هدایت امام» و «رهبری امام» مطرح میشود.
بیننده مستند وقایع سال 1360 را تماشا میکند اما در عین حال، همه اتفاقات امروز در جریان مذاکره ایران با کشورهای 1+5 و مخصوصا آمریکا را بخاطر میآورد.
محمدرضا برونی دومین مستند تطبیقی را با نام «پرزیدنت؛ آکتور سینما» ساخته است. او این بار یک رابطه و خوش خیالی غیر ایرانی به آمریکا را مستند کرده است. «پرزیدنت؛ آکتور سینما» به بررسی آخرین روابط سیاسی میان ایالات متحده آمریکا و اتحادیه جماهیر شوروی میپردازد.
این مستند روایتگر تلاشهای میخائیل گورباچف آخرین رهبر اتحاد جماهیر شوروی برای ایجاد رفاه در شوروی است. گورباچف معتقد بود تا زمانی که تنشهای شوروی با کشورهای غربی و به خصوص آمریکا ادامه داشته باشد، رسیدن به یک اقتصاد موفق ناممکن است، به همین دلیل اولویت عالی خود را تنشزدایی و برقراری رابطه و مذاکره با آمریکاییها قرار داد.
شوروی با این نگاه پایانی جز فروپاشی نداشت.
